Hanna Adamczewska-Wejchert
Biografia
Hanna Adamczewska-Wejchert urodziła się 29 lipca 1920 roku w Radomiu. Studiowała na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej od 1938 roku. Po wybuchu II wojny światowej kontynuowała naukę na tajnych wykładach. W 1944 została aresztowana i uwięziona w Ravensbrück, skąd wróciła po wyzwoleniu obozu 30 kwietnia 1945.
Po powrocie do Warszawy podjęła pracę w Biurze Odbudowy Stolicy, a w 1946 ukończyła studia i pracowała jako asystentka w Katedrze Urbanistyki. Później zaczęła wykładać na Wydziale Komunikacji Politechniki Warszawskiej. Została pracownicą, wykładowczynią i profesorem Wydziału Architektury PW. Rozwijała także praktykę architektoniczno‑urbanistyczną, zaczynając karierę w 1948 w pracowni naukowo‑produkcyjnej PW; w 1950 stanęła na czele pracowni Miastoprojektu – ZOR.
W 1959 uzyskała stopień doktora nauk technicznych, a w 1963 habilitację. W 1970 nadano jej tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1975 mianowano profesorem zwyczajnym. Od 1964 do 1970 była docentem w Katedrze Urbanistyki PW, a od 1965 kierowała Zakładem Realizacji Urbanistycznych (później Zakładem Projektów Urbanistycznych). W 1979 objęła stanowisko zastępcy dyrektora Instytutu Urbanistyki i Planowania Przestrzennego PW i pełniła je przez dwa lata.
Od 1980 wchodziła w skład Komisji Urbanistyki i Architektury Polskiej Akademii Nauk, a od 1985 należała do Komisji Nagród Państwowych i Rady ds. Mieszkalnictwa. Pochowana została na cmentarzu parafialnym przy kościele pw. Marii Magdaleny w Tychach.
Jej prace koncepcyjne i dydaktyka kształtowały młode pokolenia urbanistów. Wraz z mężem Kazimierzem Wejchertem współtworzyła ideę warszawskiej szkoły projektowania urbanistycznego oraz realizowała projekty Nowych Tych, a także koncepcje zagospodarowania wielu miast na Ziemiach Odzyskanych.