Hipolit Duljasz
Biografia
Hipolit Duljasz (ur. 10 listopada 1911 w Radomiu – zmarł 16 lipca 1996) był funkcjonariuszem organów bezpieczeństwa PRL. Był synem Antoniego i Józefy. Ukończył Szkołę Rzemieślniczo-Handlową i z zawodu był ślusarzem-mechanikiem. W 1930 skazany na cztery lata więzienia, a w 1937 na osiem lat za działalność komunistyczną. We wrześniu 1939 wydostał się z więzienia i udał do Łucka, zajętego przez Armię Czerwoną, brał udział w organizowaniu tam władzy sowieckiej.
W styczniu 1940 przeniósł się do Lwowa i został tam racjonalizatorem i przewodniczącym Komitetu Fabrycznego w Remontowej Bazie Samochodów i Czołgów. Po 22 czerwca 1941 ewakuował się do obwodu czelabińskiego, gdzie pracował w zakładach metalurgicznych. We wrześniu 1943 wstąpił do 2 Dywizji Piechoty im. Jana Henryka Dąbrowskiego i został zastępcą dowódcy do spraw polityczno-wychowawczych. W lutym 1944 przerzucono go na tyły frontu jako zastępcę dowódcy ds. polityczno-wychowawczych w sowieckim oddziale partyzanckim dowodzonym przez mjr Czesława Klima. W sierpniu 1944 przydzielony do Resortu Bezpieczeństwa Publicznego został kierownikiem Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego organizowanego na przyczółku sandomierskim dla województwa kieleckiego.
W 1956 ukończył Centralną Szkołę Partyjną. Zastępca dyrektora Departamentu (1950–1951), kierownik Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Bydgoszczy i zastępca kierownika WUBP w Katowicach w 1945. Zastępca kierownika Grupy Operacyjnej MBP na Górnym Śląsku, kierownik WUBP w Kielcach z siedzibą w Sandomierzu od sierpnia 1944 do stycznia 1945. Członek KPP, PPR i PZPR. Od 1934 pracownik Egzekutywy Komitetu Okręgowego KPP w Radomiu, a następnie instruktor okręgowy na Okręg KPP Łódź.
Został pochowany na cmentarzu komunalnym Północnym na Wólce Węglowej (kwatera E-VII-2-1-18).
Ordery i odznaczenia: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (10 października 1945), Krzyż Walecznych (17 września 1946), Medal im. Ludwika Waryńskiego (1986).