Irena Antonina Dąbkowska
Biografia
Urodzona 28 lutego 1901 roku w Radomiu, Irena Antonina Dąbkowska była polską uczoną, specjalistką w zakresie botaniki i geologii. Dzieciństwo spędziła w Warszawie, potem w Zielonce pod Warszawą i od 1917 r. w Sosnowcu. W młodości uczyła się w domu, a następnie kontynuowała edukację w prywatnych szkołach i w Krakowie, gdzie ostatecznie wybrała botanikę pod wpływem prof. Władysława Szafera.
Po ukończeniu studiów na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego uzyskała stopień doktora filozofii w zakresie botaniki i geologii (1932). Pracowała w Biurze Projektu Melioracji Polesia we Lwowie, opracowując materiały terenowe i rozprawę doktorską Zatorfienie dolinne Łani, która ukazała się w publikacjach Towarzystwa Botanicznego.
W latach 1930–1933 była związana z Biurem Projektu Melioracji Polesia, a następnie prowadziła badania nad florą Polesia i torfowiskami północno-wschodniej Polski. Współpracowała z profesorami Kulczyńskim i Hryniewieckim, a także z Instytutem Geologicznym. W okresie międzywojennym była aktywną członkinią PTB i PAU, a jej prace obejmowały florę Polesia, paleobotanikę i palinologię, a także publikacje popularnonaukowe o torfowiskach.
Podczas II wojny światowej była związana z niemiecką Abteilung Wissenschaft und Unterricht i pracowała w Muzeum Fizjograficznym PAU. Udzielała schronienia koleżance botaniczce Karolinie Lubliner-Mianowskiej i pomagała w organizowaniu fałszywych dokumentów. Zaginęła bez wieści na Polesiu, prawdopodobnie w 1942–1943.