Jan Franciszek Fijałkowski
Biografia
Urodził się 29 stycznia 1886 w Radomiu jako syn Karola, stolarza, który za udział w Powstaniu Styczniowym został zesłany do 1878 roku. Pracował w Zakładach Metalurgicznych w Skarżysku. Od 1904 był członkiem PPS, a od 1906 członkiem Organizacji Bojowej PPS.
Od 1906 do 1908 uczestniczył w akcjach ekspropriacyjnych na sklepy monopolowe oraz brał udział w likwidacji zdrajcy Lipińskiego. Zagrożony aresztowaniem zbiegł w 1908 do Galicji.
26 września 1908 wziął udział w akcji pod Bezdanami pod dowództwem Józefa Piłsudskiego. Kilka dni później aresztowany w Landwarowie; po torturach wyjawił nazwisko uczestnika akcji Czesława Świrskiego, przyczyniając się do jego aresztowania.
Na podstawie zeznań Edmunda Tarantowicza, w maju 1909 wytoczono Fijałkowskiemu sprawę za członkostwo w Organizacji Bojowej PPS. Został skazany na 12 lat katorgi. W kolejnym procesie we wrześniu 1909 przed Sądem Wojennym w Wilnie skazano go na karę śmierci. Po licznych protestach wyrok uchylono, skazując go na dożywotnią katorgę.
Od 1911 był więziony w Butyrkach w Moskwie, skąd w 1917 uwolniony w wyniku rewolucji lutowej. Następnie pracował w fabryce fornirów w Moskwie, a w grudniu 1918 powrócił do Polski, zamieszkując w Warszawie.
Był bojkotowany przez dawnych przyjaciół za zachowanie w czasie śledztwa. Podczas bezrobocia w latach dwudziestych, kiedy pozostawał bez pracy, miejsce pracy portiera zaoferował mu Czesław Świrski.
25 czerwca 1938 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia z powodu jego postawy w śledztwie. Mieszkał w Warszawie przy ul. Miodowej 12.