Józef Dąbrowski
Biografia
Józef Dąbrowski urodził się 2 stycznia 1876 w Radomiu jako syn Leopolda Dąbrowskiego (1840–1918) i Gabrieli z Żejmów (1852–1921).
Był starszym bratem Mariana Dąbrowskiego i Wacława Dąbrowskiego; Marian był żonaty z pisarką Marią Dąbrowską. Odbył studia w Warszawie i Krakowie i brał udział w życiu publicznym byłego Królestwa Polskiego jako polityk obozu lewicowo-niepodległościowego, prelegent i publicysta.
W latach 1897–1904 był członkiem Polskiej Partii Socjalistycznej, korespondentem warszawskim „Przedświtu”, następnie nauczycielem w Kaliskiej Szkole Handlowej. W latach 1908–1914 był członkiem zarządu oddziału Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego w Kalisku.
Od 1919 był sędzią wojskowym organizatorem sądownictwa wojskowego. 26 marca 1921 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu pułkownika Korpusu Sądowego, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika zestarszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 17. lokatą w korpusie oficerów sądowych.
26 listopada 1925 roku Prezydent RP zwolnił go ze stanowiska sędziego Najwyższego Sądu Wojskowego, a minister spraw wojskowych mianował szefem Wydziału Wyznań Niekatolickich Ministerstwa Spraw Wojskowych.
Pod pseudonimem „J. Grabiec” ogłosił szereg prac publicystycznych i historycznych, z których najważniejsze to: Dzieje narodu polskiego (1909), Rok 1863 (1912), Dzieje współczesne (2 t., 1919), Ostatni szlachcic (2 t., 1923), Czerwona Warszawa (1925).
Był mężem Zofii z Żerańskich (1881–1974), z którą miał dwie córki. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 213-1-27,28).
Ordery i odznaczenia: Złoty Krzyż Zasługi (29 kwietnia 1925).