Krzysztof Antoni Bińkowski
Biografia
Krzysztof Antoni Bińkowski (ur. 5 lipca 1958 r. w Radomiu) – działacz opozycyjny i niepodległościowy, od 1980 r. w NSZZ „Solidarność”, współzałożyciel radomskich struktur Konfederacji Polski Niepodległej i Komitetu Obrony Więzionych za Przekonania, aktywny działacz podziemnej „Solidarności” i kolporter wydawnictw podziemnych.
W lipcu 1981 r. współtworzył radomskie struktury Komitetu Obrony Więzionych za Przekonania oraz Konfederacji Polski Niepodległej. Był kolporterem pism KPN, m.in. „Gazeta Polska”, „Droga”, „Opinia”. W dniach 21–22 listopada 1981 r. brał udział w obradach Ogólnopolskiego Zjazdu Komitetów Obrony Więzionych za Przekonania w Radomiu.
Po wprowadzeniu stanu wojennego, 14 grudnia 1981 r., podjął próby zorganizowania strajku w RZPS „Radoskór”; internowany, a następnie aresztowany i skazany. Od grudnia 1982 r. zajmował się drukiem i kolportażem wydawnictw podziemnych, m.in. „Wolny Robotnik”, „PWA. Przegląd Wiadomości Agencyjnych”, „Gazeta Polska”, „Niepodległość”, „Tygodnik Mazowsze”. Od 1983 r. był członkiem podziemnej Tymczasowej Komisji Międzyzakładowej „Solidarność” Ziemia Radomska. W 1984 r. wraz z Dariuszem Sońtą reaktywował radomską Konfederację Polski Niepodległej i objął funkcję szefa Okręgu Radomskiego KPN, którą sprawował do 1993 r.
W latach 1988–1989 był współorganizatorom happeningów „Pomarańczowej Alternatywy”. Wykorzystując doświadczenie w zakresie poligrafii i kolportażu, w drugiej połowie lat 80. XX wieku przy radomskiej KPN utworzył Radomską Oficynę Wydawniczą im. Jacka Jerza, która przez niemal dekadę wydawała prasę i literaturę radomskich środowisk niepodległościowych.
W III RP był wieloletnim liderem radomskich struktur KPN; w latach 1990–1993 działał w Towarzystwie Pamięci Józefa Piłsudskiego oraz Związku Strzeleckiego „Strzelec”. Od 2008 r. jest honorowym członkiem Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej. Był inicjatorem i organizatorem licznych upamiętnień i twórcą miejsc pamięci narodowej, m.in. krzyża upamiętniającego śmierć żołnierza antykomunistycznego pod dowódcą por. Aleksandra Młyńskiego „Drągal”. W latach 2006–2007 był wiceprezesem Spółdzielni Mieszkaniowej „Ustronie” oraz działał w Stowarzyszeniu „Związek Piłsudczyków Radom”.
W dniu 14 grudnia 1981 r. po kilkukrotnych próbach organizacji strajku w RZPS Radoskór został internowany w Ośrodku Odosobnienia w Kielcach-Piaskach. 18 grudnia 1981 r. przewieziony do Aresztu Śledczego w Radomiu; 23 grudnia 1982 r. skazany wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Radomiu na 1 rok więzienia i osadzony w Zakładzie Karnym nr 2 w Łodzi, a następnie w Łęczycy i Hrubieszowie, gdzie brał udział w strajkach głodowych. Zwolniony 14 grudnia 1982. W trakcie uwięzienia, w marcu 1982 r. został usunięty z pracy. Od 1983 r. wielokrotnie zatrzymywany, aresztowany i przesłuchiwany, m.in. w 1984 r. tymczasowo aresztowany za działalność w podziemnych strukturach „Solidarności” oraz druk i kolportaż ulotek i literatury; w 1986 r. skazany przez kolegium ds. wykroczeń.
Odznaczenia: posiada status działacza opozycji antykomunistycznej oraz osoby represjonowanej z powodów politycznych; w 2000 r. otrzymał odznakę Zasłużony Działacz Kultury, w 2006 r. Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, w 2015 r. Krzyż Wolności i Solidarności, a w 2021 r. Medal Stulecia Odzyskanej Niepodległości.