Michał Tadeusz Brzęk-Osiński
Biografia
Urodził się 29 września 1892 w Radomiu w rodzinie właściciela fabryki Florentyna i Anieli z Wójcickich. W 1912 ukończył szkołę handlową w Radomiu i kontynuował studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki w Gothen Anhalt (lub Heidelbergu). Od 3 sierpnia 1914 był żołnierzem 1. Kompanii Kadrowej i następnie 1 Pułku Ułanów Władysława Beliny-Prażmowskiego, piłsudczyk. Wraz z pułkiem brał udział w walkach pod Konarami, Kostiuchnówką, pod Wolą Pawłowską, Urzędowem, pod Trojanówką. Latem tego samego roku, po kryzysie przysięgowym, został internowany w Szczypiornie, a później w Łomży. Pseudonim legionowy nadał mu przełożony Stanisław Grzmot-Skotnicki.
Po zwolnieniu działał przez rok w POW w Warszawie. Od listopada 1918 żołnierz odrodzonego Wojska Polskiego. W stopniu podporucznika otrzymał przydział do 11 Pułku Ułanów. Z pułkiem brał udział w walkach wojny polsko–bolszewickiej. Podczas wojny: za niezwykłą odwagę, waleczność oraz bohaterskie czyny został odznaczony Orderem Virtuti Militari V klasy.
W 1921 przeniesiony do rezerwy w stopniu rotmistrza. W latach 1922–1939 w Radomiu prowadził rodzinny zakład maszyn rolniczych. Był także członkiem zarządu Związku Legionistów Polskich. Następnie polityk sanacyjny, w latach 1930–1938 z okręgu radomskiego poseł na Sejm II RP III i IV kadencji. Od 1932 był sekretarzem generalnym Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem. Jako bliski współpracownik premiera Walerego Sławka brał udział w tworzeniu konstytucji kwietniowej.
W kampanii wrześniowej w stopniu majora walczył w szeregach WBPanc.-Mot. Następnie po ciężkich walkach pod Krasnobrodem dostał się do niewoli niemieckiej. Osadzony w Oflagu Woldenberg. W 1945 powrócił do Radomia, gdzie prowadził dalej swój prywatny zakład, upaństwowiony w latach pięćdziesiątych. Następnie szykanowany przez UB. Później zostaje chałupnikiem produkującym zabawki.
W 1962 był współzałożycielem Radomskiego Towarzystwa Naukowego. Był też prezesem Klubu Miłośników Radomia oraz współpracował z Muzeum Regionalnym i PTTK, od 1975 inspektorem Miejskiego Komitetu Kultury Fizycznej i Turystyki.
Zmarł 10 września 1983. Pochowany w kwaterze legionistów na radomskim cmentarzu rzymskokatolickim.