Władysław Bortnowski
Biografia
Władysław Bortnowski urodził się 12 listopada 1891 w Radomiu. W młodości studiował medycynę na Uniwersytecie Moskiewskim, a następnie na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Należał do Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckiego; ukończył szkołę podoficerską i oficerską Związku Strzeleckiego. Po wybuchu I wojny światowej służył w Legionach Polskich; odgrywał role dowódcze w 1., 5. i 7. pułku piechoty, a w 1914 został ranny w bitwie pod Łowczówkiem. Po kryzysie przysięgowym 1917 był internowany w obozie w Beniaminowie; od 1917 do 1918 dowodził Okręgiem Krakowskim Polskiej Organizacji Wojskowej. W 1917/1918 kontynuował studia na UJ.
Wojna polsko-bolszewicka 1919–1920 przyniosła mu kolejne funkcje w Wojsku Polskim: dowódcę kompanii i batalionu w 5. Pułku Piechoty Legionów, udział w odsieczy Przemyśla i Lwowa oraz słuchanie Kursu Wojennego Szkoły Sztabu Generalnego. Do października 1920 pełnił funkcje, m.in. oficera operacyjnego 1. Dywizji Piechoty Legionów i szefa Sztabu. W latach międzywojennych objął kolejne stanowiska dowódcze, aż w 1932 awansował na generała brygady; później służył w GISZ i dowodził dywizjami oraz brygadami.
Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził Armią Pomorze, uczestniczył w bitwach w Borach Tucholskich, pod Bydgoszczą i Nakłem, a następnie wycofał siły na północny brzeg Bzury. 21 września dostał się do niewoli niemieckiej i trafił do niewoli. Po wyzwoleniu przebywał w UK i w USA, gdzie był aktywnym emigracyjnym działaczem i prezesem Instytutu Józefa Piłsudskiego w Ameryce, a także współzałożycielem instytutu w Londynie.
W Stanach Zjednoczonych działał w wielu organizacjach polonijnych; od 1954 był członkiem Rady Instytutu IP i od 1955 wiceprezesem. Zmarł 21 listopada 1966 w Glen Cove; pogrzeb odbył się w Doylestown, a jego symboliczny grób znajduje się na Powązkach w Warszawie.