Władysław Flontpseud.
Biografia
Władysław Flontpseud. (ur. 3 stycznia 1915 w Radomiu, zm. 1 lutego 1988 w Jedlni-Letnisku) był podoficerem Wojska Polskiego, cichociemnym i żołnierzem Armii Krajowej.
Po ukończeniu w 1931 Miejskiej Szkoły Rzemieślniczo-Przemysłowej w Radomiu podjął pracę w Państwowej Wytwórni Prochu w Pionkach oraz przy budowie fabryki celulozy w Niedomicach, pracując jako ślusarz-brygadzista. W latach 1936–1937 służył w 1. dywizjonie pociągów pancernych.
We wrześniu 1939 roku służył w 10 pułku strzelców konnych 10 Brygady Kawalerii Zmotoryzowanej, a 19 września przekroczył granicę polsko-węgierską. W 1940 roku dotarł do Francji, gdzie do czerwca 1940 służył w plutonie motocyklowym 10 pułku strzelców konnych 10 Brygady Kawalerii Pancernej. 18 czerwca dostał się do niewoli niemieckiej, z której uciekł 29 czerwca i dotarł do północnej Afryki, gdzie przebywał do grudnia 1942 roku. Następnie przebywał w Wielkiej Brytanii.
Zgłosił się do służby w kraju, przeszedł szkolenie radiotelegraficzne i dywersyjne, złożono przysięgę 19 stycznia 1944 roku, przeniesiony do Oddziału VI Sztabu Naczelnego Wodza i przerzucony do Głównej Bazy Przerzutowej w Brindisi we Włoszech. Zrzucony do Polski w nocy z 16 na 17 października 1944 roku w operacji Wacek 1. Dostał przydział do Oddziału VOkręgu Łódź, pozostawał w dyspozycji oficera radiołączności Bugaja; próba przejścia do Komendy Głównej została uniemożliwiona przez aresztowanie Bugaji 25 listopada 1944 roku. Od grudnia 1944 do stycznia 1945 służył jako radiotelegrafista w plutonie łączności Oddziału V podokręgu Piotrków Trybunalski. 9 marca 1945 został aresztowany przez NKWD i zwolniony na mocy amnestii 8 października 1945 roku. Wyjechał z kraju; 11 marca 1946 zameldował się w Oddziale Specjalnym Sztabu Naczelnego Wodza w Londynie; pozostawał pod brytyjskim dowództwem do grudnia 1946 roku. Po wojnie wrócił do Polski i pracował przy odbudowie przemysłu papierniczego, a od 1951 roku w radomskich zakładach pracy. Od końca lat 50. był chałupnikiem w Spółdzielczości Pracy i na rencie inwalidzkiej.
Rangi wojskowe: plutonowy (1 stycznia 1944), sierżant (18 października 1944), podporucznik (po 1944). Wśród odznaczeń wymieniono Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 13492, Krzyż Walecznych oraz Krzyż Wojenny (Francja).
Życie rodzinne: był synem Juliana, stolarza w PKP, i Antoniny z domu Tuszyńskiej. W 1947 roku ożenił się z Zofią Kuczyńską (1918–1987). Mieli cztery dzieci: Barbarę, Marię, Ewę i Władysława.